مثنوی معنوی مولوی - تربت جام

...پرنده ی خوش نوای لحظه های بحرانی روح من، باز هم برایم راه راست را بنواز و شوری  به پا کن ، سمرقند تنهایی ام را پر از شهد های ناب کن ، شرافت بخارا را عمیق تر معنا کن ، کوچه های بلخ را با جام وجودت جلالی تازه بخش و خراسان خیالم را وسعتی جاودانه تا یک دنیا دانایی را بتواند درک کند...

...برایمان از آن پابرهنه بگو که چگونه خرابات دنیا را ترک کرد تا در میخانه ی معنا منزل سازد و از می الست جاودانه مست گردد ...از کسی بگو که خوابش در زیر نخل های مدینه ، قیصر روم را از هراس ،بی خواب می کند تا کسری برخود بلرزد...از مسیح بگو که فرمود :"هر کس تا کنون گناه نکرده اولین سنگ را بزند" و همه سرافکنده سنگ ها از دستشان بر زمین افتاد...از فضیل عیاض بگو که چگونه کلام وحی ،روح و جانش را دگرگونه ساخت تا طرار عشق گردد و همسایه ی خانه خدا شود...

باز برایمان دعا کن و بخوان"رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا.....تا شاید از بخشایش خدا بی نصیب نشویم...برای ما فراموشکاران ،از معرفت حق در شمیم خوش یک برگ بگو"وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ"...تا ..." فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ "