در تمالم کتب دوره ی اسلامی خواه متون اخلاقی و خواه دینی و علمی رسم براین است که آغاز کلام را با تحمیدیه و ستایش ذات احدیت شروع و سپس به نعت آخرین فرستاده ی و منقبت اصحاب و یارانش آراسته می گردانند .این سخنان همواره زیباترین کلامی است که یک نویسنده می تواند خلق کند گویا تلاش بر این بوده است که اوج هنر خویش را به کار گیرد تا کلامی زیبا بیافریند که در شأن آن بزرگان باشد. زیباترین این سخنان رامی توان در نوشته های سعدی شیخ اجل جستجو کرد .